Annem Lütfiye Kışlalı, Atatürk'ün emriyle Adana'da 1924'de açılan kursa katılarak, 14 yaşında ilkokul öğretmeni olan, bu görevini, Kilis köy okulları dahil tam 45 yıl sürdüren bir 'Atatürk kızı' idi. Kendisiyle aynı dönemde öğretmen olmuş Kilisli kızlarla fotoğrafını hâlâ saklarım. Başları açık, saçlar kısa kesilmiş, etekleri dizlerinde.


Herkes annesinin çok değerli olduğunu düşünür.


Biz üç erkek, bir de kız kardeş olarak aynı kanıda olmuşuzdur. Bize, ilk öğretmenimiz olarak, tüm yaşamımızı etkileyen, Atatürk milliyetçiliğini özümsetmiş, çok kısıtlı olanaklarına karşın, en iyi şekilde yetişmemiz için tüm özverilerde bulunmuştu.


Kilis Kültür Derneği'nin yayımladığı 'Zeytin Dalı' dergisinde, 1953 yılında, Kilis'te ilk okul birinci sınıfta öğrencisi olmuş, Veteriner Hekim M. Yaşar Üzel'in yazdığı 'Öğretmenim Lütfiye Kışlalı' başlıklı yazı, beni, bu yıl 'Anneler Günü' arifesinde, çocukluğumun annemli günlerine götürdü.


Yazıda Lütfiye Öğretmen'in minik öğrencilere çeşitli konulardaki yaklaşımından kesitler var.


"... Her günün ilk dersini, hijyenik şartların kötü, göz hastalığı trahomun yaygın olduğu dönemde temizlik kurallarına ayırırdı... Bir tebeşiri parmakları arasında kayboluncaya kadar kullanırdı. O yıllarda açacak olmadığından kalemlerimizi kendisi açardı. Minik kalıncaya kadar kullanmamızı sağlardı. Silgimize ip takar kaybetmememiz için boynumuza asardı. Ananız babanız size bunları ne hallerde alıyor, biliyor musunuz derdi... 7 Aralık Kilis kurtuluş gününü, İstiklal Savaşı'nı, Atatürk'ü anlatır, İstiklal Marşı okurken ağlardı.


Ben hâlâ İstiklal Marşı okurken ağlarım."


"O gerçek bir öğretmendi. Her öğrencisini aile yapısıyla, karakteri ve ruh yapısı ile bilen bir doktordu aynı zamanda."


"Her çocuğa bir ana kadar şefkatli, koruyucu, bir o kadar da otoriterdi."


"... Her hafta, her öğrenciye bir şiir ezberletirdi dergiden. Güzel konuşmamızı, düzgün okumamızı isterdi. Türküler öğretirdi bize, Menekşeler tutam tutam/Arasına güller katam, diye."


"Lütfiye Kışlalı Hoca Hanım anlatmakla bitmez."


"... Yıllar sonra, sevgili öğretmenimi Veteriner Fakültesi'nde öğrenciyken, Ankara'da ziyaret ettim. Ellerinden öptüm. Emeklerimi boşa vermemişsin. Emeklerim sana helal olsun yapıcı Zekeriya ustanın oğlu Mehmet Yaşar dedi. Ağladı. Ağladım... Dünyanın tüm menekşeleri ve gülleri senin olsun, tutam tutam. Sevgili öğretmenim nur içinde yat."


* * *


Günümüzün maddi koşulları içinde insanın çocuklarına, kendi çocukluğununkiyle karşılaştırılamayacak, olanaklar sağlaması görece kolay. Anneler Günü ve annemin bir küçük öğrencisinin anıları ise bizler için yapılan özverilerin boyutlarını ,şimdi nemlenen gözlerimin önüne getiriyor.


Bir bankadaki küçük görevinin geliriyle, ailenin günlük geçimini sağlayan bir baba. İlkokul öğretmeni geliriyle çocuklarına ülkenin en iyi okullarında eğitim sağladıktan sonra, ikisini Almanya ve Fransa'da da okutan bir anne.


Derler ya; yemeyen yediren, giymeyen giydiren. Sonra da çabalarının, özverilerinin pek boşa gitmediğini, çocuklarının kendisi gibi, Atatürk devrimleriyle özdeşleşmiş olarak yetişmiş olduklarını görüp, içi rahat etmiş bir anneye sahip olduğumuz için şanslı olduğumu düşünüyorum.


Bu güzel 'Anneler Günü'nde, tüm annelere en derin saygılar sunuyorum.


Sevgili anneciğim Lütfiye Kışlalı Hoca Hanıma da Allah'tan rahmet diliyorum.


Radikal - 12.05.2007